De architectuur wordt niet zozeer gekenmerkt door haar buitencontour, maar door de ruimtes die binnen de contour ontstaan. Patio’s, openingen en doorzichten maken het landschap tot diep in de woning voelbaar. Zichtlijnen zijn daarbij een belangrijk uitgangspunten in het ontwerp geweest. Ze verbinden vertrekken met elkaar en richten de blik steeds op een specifieke kwaliteit van de omgeving. Een boom, een open plek of het achterliggende bos wordt zo onderdeel van de architectonische compositie.
De woning ontvouwt zich daardoor niet in één oogopslag. De ruimtelijke ervaring ontstaat geleidelijk, vanuit wisselende perspectieven en onverwachte diagonale relaties. Binnen en buiten worden geen afzonderlijke werelden, maar vormen één krachtig geheel.
Aan de achterzijde krijgt dit principe zijn meest uitgesproken vorm. Een 13 meter brede schuifpui opent de leefruimte volledig naar het bos waardoor de grens tussen interieur en landschap wordt opgeheven.
De materialisering sluit aan bij de bosrijke omgeving. Glas, hout en tegelwerk vormen samen een ingetogen en natuurlijk palet. De warme uitstraling van het hout en de tactiele kwaliteit van het tegelwerk geven de woning een rustige, tijdloze sfeer. Door de terughoudende materiaalkeuze blijft de aandacht gericht op de ruimte, het licht en het omliggende groen. De villa vormt daarmee een vanzelfsprekende overgang tussen wonen en landschap.
